در نماز مرحوم آيت اللّه ميلانى در صف آخر ، ميان مسافران به نماز مىايستاد . او با شنيدن آيات قرآن منقلب مىگشت علامه طباطبايى قرآن را در خود پياده كرده بود ، وقتى در تفسير قرآن كريم برمىخورديم به آيات رحمت يا آيات غضب و يا آيات توبه ، ايشان منقلب مىشد و اشكش جارى مىشد و سعى مىكرد من نبينم و متوجه نشوم ، مخصوصا يك بار در زمستان ، پشت كرسى نشسته بوديم ، من تفسير فارسى را مىخواندم و ايشان عربى را نگاه مىكردند ، و در باب توبه و رحمت پروردگار و آمرزش گناهان بوديم ، ايشان نتوانست به گريه بىصدا اكتفا كند و رسما زد به گريه و سرش را پشت كرسى پايين انداخت و شروع كرد به گريه كردن . دو خاطره از علامهء طباطبايى رحمه اللّه از زبان استاد محمد تقى جعفرى « 1 » خاطرهء نخست : مباحثه با كمال بزرگوارى در حدود سال 1341 كه به آستان قدس على بن موسى الرضا ( ع ) مشرف بودم ، مرحوم علامه طباطبايى هم به مشهد مشرف شده بودند ، دوستان دانشور آن سرزمين مقدس عده‌اى از اخوان الصفا را كه همگى از كاروانيان تكاپوگر علم و معرفت بودند ، به يكى از ييلاق‌هاى مشهد كه به نظرم عنبران بود ، دعوت كردند ، مرحوم علامه رحمه اللّه يكى از دعوت شدگان جليل القدر بود . اين جانب نيز افتخار شركت در اين مجمع اخوان الصفا را داشتم ، آن روز از ساعت ده صبح تا دوازده اين مسأله مطرح بود كه آيا تصميم از سنخ اراده است يا پديده‌ايست غير از اراده ؟ مرحوم علامه از هم‌سنخ بودن اراده و تصميم دفاع كردند و اين جانب از مغايرت اين دو پديده ، اين بحث تا ظهر ادامه داشت ، و پس از اداى نماز بار ديگر موضوع با حرارت شديدتر مطرح شد ، ايشان مىفرمودند ، تصميم حالت شديدترى از اراده است كه موجب

--> ( 1 ) . يادنامه علامه طباطبايى ، مؤسسه مطالعات و تحقيقات فرهنگى ، ج 1 ، ص 59 و 60 .